هزاردوست

«لغت نامه دهخدا»

[هَ / هِ] (ص مرکب)هرجایی. آنکه هر روز دوست تازه گیرد :
معشوق هزاردوست را دل ندهی
ور میدهی آن دل به جدایی بنهی.سعدی.