هفت چرخ

«لغت نامه دهخدا»

[هَ چَ] (اِ مرکب) هفت فلک. هفت آسمان. هفت خراس :
تسبیح هفت چرخ شنودستی
گر نیست گشته گوش ضمیرت کر.
ناصرخسرو.
نوبر باغ هفت چرخ کهن
درهء تاج عقل و تاج سخن.نظامی.
برون جسته از کندهء چاربند
فرس رانده بر هفت چرخ بلند.نظامی.
شش جهت بر قبای او زرهی
هفت چرخ از کمند او گرهی.نظامی.