هفت چشم

«لغت نامه دهخدا»

[هَ چَ / چِ] (ص مرکب)موجودی که دارای هفت چشم باشد :
آن پادشاه ده سر و شش روی و هفت چشم
با چار خصمشان به یکی خانه اندرند.
ناصرخسرو.