هفت حال

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (اِ مرکب) همیشه و دایم و علی الدوام و همه حال. (برهان) :
گفت چه طرفه طالعی کز در خانهء ششم
مهره به کف، به هفت حال این همه در مششدری.
خاقانی.