هفت خرگاه

«لغت نامه دهخدا»

[هَ خَ] (اِ مرکب) هفت فلک. هفت آسمان. هفت خراس :
ای شاه مقربان درگاه
بزم تو ورای هفت خرگاه.نظامی.
وشاق تنگ چشم هفت خرگاه
بدان ختلی شده نزد شهنشاه.نظامی.