هفت خلیفه

«لغت نامه دهخدا»

[هَ خَ فَ / فِ] (اِ مرکب)کنایت از خلفای روح است که هفت عضو باطنی باشد، و آن معده و جگر و شُش و دل و زَهره و سپرز و گرده است. (برهان) :
فهرست جمال هفت پرگار
وز هفت خلیفه جامگی دار.نظامی.
هفت خلیفه به یکی خانه در
هفت حکایت به یک افسانه در.نظامی.
|| کنایه از روح حیوانی و عقل و باصره و سامعه و ذائقه و شامه و لامسه هم هست. || کنایه از هفت اندام و هفت طور اندام. || هفت طور دل باشد که اول آن صدر، دوم قلب، سوم شغاف، چهارم و پنجم حبه القلوب، ششم و هفتم مهجه القلوب است. || هفت عضو ظاهر را نیز گفته اند که سجده گاه اند یعنی در وقت سجود باید که بر زمین گذاشته شود، و آن پیشانی و دو کف دست و دو زانو و دو سر انگشتان شصت پا باشد. || سبعهء منحوسه را هم گفته اند که عطیط، عریم، سرموش، کلاب، ذوذؤابه، لحیان و کید باشد. (برهان).