هفت سیاره

«لغت نامه دهخدا»

[هَ سَیْ یا رَ / رِ] (اِ مرکب)هفت ستارهء سیار که عبارت از ماه، تیر، زهره، آفتاب، بهرام، برجیس و کیوان است. هفت خدنگ. هفت دختر خضرا. هفت دُر. هفت سالار :
ز سیر هفت سیاره(1)، ز دور هفت فلک
نظیر تو نتوان یافتن به هفت اقلیم.سوزنی.
هر هفت [ وزیر ] بر آسمان دولت شاه چون هفت سیاره بودند. (سندبادنامه).
هفت گنبد درون آن باره
کرده بر طبع هفت سیاره.نظامی.
رجوع به هفت خدنگ، هفت دختر خضرا، هفت دُر و هفت سالار شود.
(1) - در این بیت به ضرورت وزن به تخفیف «ی» تلفظ می شود.