هفت شاخ

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (ص مرکب) آنچه دارای هفت شاخه باشد از درخت و جز آن.
- سرو هفت شاخ؛ دنیا و فلک :
از این سرو شش پهلوی هفت شاخ
که بالاش تنگ است و پهلو فراخ.نظامی.