هفت طاق

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (ص مرکب) آنچه دارای هفت طاق باشد. || کنایه از فلک و جهان :
این راه غولدار و پل هفت طاق را
تا چارسوی هشت جنان چون گذاشتی؟
خاقانی.