هفت طوق

«لغت نامه دهخدا»

[هَ طَ / طُو] (اِ مرکب) کنایه از هفت فلک است :
کرده چارارکان او از هفت طوق و شش جهت
چارارکانش ز یاران چاراقران آمده.
خاقانی.