هفت عالم

«لغت نامه دهخدا»

[هَ لَ] (اِ مرکب) هفت فلک. هفت آسمان :
آن بارگاه ملت، وآن تختگاه دولت
آن روی هفت عالم، وآن چشم هفت کشور.
شرف الدین شفروه.