هفت قراء

«لغت نامه دهخدا»

[هَ قُرْ را] (اِخ) هفت قرّا. عنوان هفت تن است که قرائت قرآن کریم از آنها نقل شده است و صاحب غیاث اللغات نام آنها را چنین می آورد: اول نافع، دوم ابوعمرو، سوم ابن عامر، چهارم عاصم، پنجم حمزه، ششم کسائی، هفتم عبدالله بن کثیر. (غیاث) :
پس از تحصیل دین از هفت مردان
پس از تنزیل وحی از هفت قرا...خاقانی.
رجوع به هفت قراءت شود.