هفت کرده

«لغت نامه دهخدا»

[هَ کَ دَ / دِ] (ن مف مرکب)آرایش کرده. آراسته. دارای آرایش کامل. هرهفت کرده :
سحرگه این عروس هفت کرده
برون آمد به ناز از پشت پرده.نظامی.
رجوع به هرهفت کرده شود.