هفت گردون

«لغت نامه دهخدا»

[هَ گَ] (اِ مرکب)هفت آسمان. هفت چرخ. هفت فلک. هفت کحلی :
جلالش برنگیرد هفت گردون
سپاهش برنتابد هفت کشور.عنصری.
بر سرش ناگهان شبیخون برد
گرد بالای هفت گردون برد.نظامی.
ما که جزوی ز هفت گردونیم
با تو بیرون ز هفت بیرونیم.نظامی.
چون بنالد زار بی شکر و گله
افتد اندر هفت گردون غلغله.مولوی.