هفت گره

«لغت نامه دهخدا»

[هَ گِ رِهْ] (اِ مرکب) کنایت از هفت آسمان. (برهان) :
گر هفت گره به چرخ دادی
هفتاد گره بدو گشادی.نظامی.
|| کنایت از هفت زمین یا هفت کشور. (برهان) :
زین دو سه چنبر که بر افلاک زد
هفت گره بر کمر خاک زد.نظامی.