هفت میدان

«لغت نامه دهخدا»

[هَ مَ / مِ] (اِ مرکب) کنایه از هفت آسمان است :
کمندش در شتاب آهنگ بیشی
فلک را هفت میدان داده پیشی.نظامی.
به یک صفرا که بر خورشید رانده
فلک را هفت میدان بازمانده.نظامی.