ابوبلقیا

«لغت نامه دهخدا»

[ اَ بو بِ ] (معرب، اِ) (از یونانی اَپُپِلِسَن(1)، شاید مصحف ابوبلسینا) فالج که جز اندامهای چهره هر دو شق تن را فراگیرد.
(1) - از apo(روی) و plessein(زدن).