مشققه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَقْ قَ قَ / قِ] (از ع، ص)تأنیث مشقق. چاک زده شده شکافته و دریده. (از یادداشت مؤلف) :
بادا سرت بمطرقهء هجو سوزنی
تا جایگاه درد شقیقه مشققه.
سوزنی (از یادداشت مؤلف).