مشک آلوده

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ دَ / دِ] (ن مف مرکب)مشک آلود :
که گور کشتکان باشد به خون اندوده بیرون سو
ولیکن زاندرون باشد به مشک آلوده رضوانش.
خاقانی.
رجوع به مادهء قبل شود.