مشکین کلاه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ کُ] (ص مرکب. اِ مرکب) مشکین کله. کلاه سیاه. (برهان) (آنندراج). || معشوق کلاه سیاه. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || گیسوی خوبان. (برهان) (آنندراج). گیسوی معشوق. (ناظم الاطباء). || کاکل و زلف. (برهان) (آنندراج). کنایه از زلف. (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). زلف باشد. (فرهنگ رشیدی). || کنایه از انگور سیاه یا مشکین رنگ :
ز سرمستی انگور مشکین کلاه
بر انگشت پیچیده زلف سیاه.
نظامی (اقبالنامه چ وحید ص234).