مشوک

«لغت نامه دهخدا»

[مُشْ وِ](1) (ع ص) خاردار(2). (یادداشت مؤلف). خاردار و بسیارخار. یقال: نبات مشوک و شجره مشوکه و مکان مشوک؛ ای کثیرالشوک فیه السحاء و القتاد و الهراس. (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). مشوکه. (ناظم الاطباء). رجوع به مشوکه شود.
(1) - مرحوم دهخدا این کلمه را [ مُ شَوْ وِ ]ضبط داده اند. رجوع به تشویک شود.
.
(فرانسوی)
(2) - epineux