مصاص

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ع اِ) خالص از هر چیزی. واحد و جمع در وی یکسان است. (از منتهی الارب) (آنندراج). گویند: هو مصاص قومه و هم مصاص الاقوام. (ناظم الاطباء). خالص. (مهذب الاسماء). خالص هر چیزی، و آن با ضاد به صورت مضاض نیز آید. (از نشوءاللغه ص139). || راز. سر: مصاص الشی ء؛ سر و منبت آن. گویند: فلان کریم المصاص. (از اقرب الموارد). || (ص) گرامی نژاد و پاکیزه گوهر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). پاک نسب. || رجل مصاص؛ مرد سخت و شدید. (از اقرب الموارد). || مرد آکنده خلقت نرم اندام که شجاع نباشد. (از اقرب الموارد). || (اِ) گیاهی است. (ناظم الاطباء). گیاهی است، یا ثدای خشک است، یا گیاهی است که چون در کاظمه روید قیصوم است و چون در دهناء روید مصاص است، و به سبب لینت و نرمی با آن درز موزه و مشک دوزند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).