«لغت نامه دهخدا»
[ اَ جَ فَ ] (اِخ) ابن احمد یا ابن ابی احمد. یکی از ادبای اندلس. او545 ه . ق. اسیر عبدالمؤمن نخستین سلطان موحدی و در بند او بود و آنگاه که عبدالمؤمن مرتبت وی در علم و ادب بدانست او را رها کرد و وزارت خویش بدو داد. وی اولین وزیر دولت موحدی و صاحب رسائل بلیغه است.