«لغت نامه دهخدا»
[مِ طَ] (ع اِ) دشت بی گیاه. || جایی که آن را برای کوفتن درویده و خرمن برابر و هموار کنند. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء).
