مصطفی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ طَ فا] (اِخ) ابن کمال الدین بن علی بکری صدیقی (1099 - 1162 ه . ق.)، مکنی به ابوالمواهب. طریقهء خلوتیان و مذهب حنفیان داشت و خود از گویندگان و دانشمندان و مؤلفان و سفرنامه نویسان نامی بود. وی به حلب و بغداد و مصر و قسطنطنیه و حجاز سفر کرد و کتابهایی نوشت که از آن جمله است: 1 - مجموع رسائل رحلات. 2 - الصلاه الهامعه. 3 - فتح القدسی. 4 - بلغه المرید. 5 - التواصی بالصبر و الحق. 6 - منظومه الاستغفار. (از اعلام زرکلی).