مصطفی لطفی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ طَ فا لُ] (اِخ) ابن محمد بن محمدحسن لطفی منفلوطی (1289 - 1343 ه . ق.). در انشاء و ادب و شعر نبوغی داشت. در الازهر تحصیل علم کرد و به شیخ محمد عبده پیوست و هفت سال به زندان افتاد و به مقامات بلند رسید. آثار بسیاری از او برجاست، و از آن جمله است: 1 - النظرات. 2 - فی سبیل التاج. 3 - العبرات. 4 - مجدولین. (از الاعلام زرکلی).