«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع مص) درخشیدن برق و جز آن. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || بچه انداختن زن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). انداختن بچه از شکم. (تاج المصادر بیهقی). انداختن زن بچه را. (آنندراج). || پیخال انداختن مرغ. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج). || بر پاشنهء خود ریدن از ترس و بیم و یا از شتابزدگی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج). || شاشیدن. (ناظم الاطباء). کمیز انداختن. (منتهی الارب). || دم جنبانیدن و سخت دویدن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). جنبانیدن ستور دم خود را و زدن با آن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جنبانیدن ستور دنبال را. (تاج المصادر بیهقی) (المصادر زوزنی). جنبانیدن ستور دنب را. (دهار). || نیک شتافتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (تاج المصادر بیهقی) (آنندراج). شتاب گذشتن. (ناظم الاطباء) (آنندراج). || با آب اندک تر کردن حوض را. || رفتن در زمین. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || رفتن اسب. || به شمشیر یا به تازیانه زدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). زدن شمشیر. (تاج المصادر بیهقی). || اندک زدن یعنی دو ضربت یا چهار ضربت. (منتهی الارب) (آنندراج). اندک زدن و سه چهار ضربه بیش نزدن. || رفتن دل کسی از ترس و یا از شتابزدگی. (ناظم الاطباء). || دل رفته و بیدل شدن از بیم یا از شتابزدگی. (منتهی الارب) (آنندراج). || با آب سرد زدن پستان ماده شتر را. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || رفتن شیر شتران. (منتهی الارب). رفتن شیر از پستان ماده شتر و برگشتن آن. || رفتن و سپری شدن سرما و هر چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).