مصقل

«لغت نامه دهخدا»

[مِ قَ](1) (ع اِ) ابزاری که بدان جلا می دهند و صیقل می زنند و زنگ چیزی را می زدایند، و بزداغ نیز گویند. سو. (ناظم الاطباء). سوهان. مهره. ج، مصاقل. (یادداشت مؤلف) : آئینهء زنگ آلود دلها به مصقل هدایت جلا داد [ حضرت محمد (ص) ] . (ترجمهء تاریخ یمینی). در مجالس متعدد به مصقل مواعظ و نصایح زنگ کربت و ملال از مرآت ضمیر منیر می زدودند. (ظفرنامهء یزدی ج2 ص364). || قطعه فلزی که قصابان بدان کارد تیز کنند.
(1) - در تداول عامه مَصْقَل است.