مصمغ

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صَمْ مَ] (ع ص) حبر مصمغ؛ سیاهی با صمغ. (منتهی الارب) (آنندراج). مرکب صمغی. (ناظم الاطباء). سیاهی به صمغ آمیخته. صمغی. به صمغ آلوده. (یادداشت مؤلف).