«لغت نامه دهخدا»
[مُ صَنْ نِ فَ] (اِخ) علی بن محمد شاهرودی، ملقب به شیخ علاءالدین متولد به سال 803 ه . ق. در مضافات بسطام خراسان و متوفی به سال 875 ه . ق. در استانبول. او راست: حاشیه بر تنقیح الاصول تفتازانی و شرح ارشادالهادی تفتازانی که در 823 تألیف کرده است. و نیز شرح برخی از ابیات مثنوی مولوی به فارسی و کتاب الحدود و الاحکام و حاشیه بر شرح مفتاح سیدشریف و حاشیه بر شرح مفتاح سعدالدین. شرحی مفصل بر وقایهء صدرالشریعه و حاشیه ای بر صدرالشریعه و شرحی بر هدایهء مرغینانی. وصول الی علم الاصول. (از کشف الظنون). تفسیر ملتقی البحرین که به سال 863 ه . ق. به امر سلطان محمدخان فاتح نوشته و نیز شرحی ناقص بر اصول علی بن محمد بزدوی. همچنین از اوست: تحفه السلاطین (به فارسی)، تحفهء علائیه و انوارالاصداق، حدائق الایمان لاهل الیقین، حدودالاحکام، حاشیه بر مطول، شرح الرمز و الامثال اللاهوتیه. رجوع به قاموس الاعلام ترکی و کشف الظنون شود.