«لغت نامه دهخدا»
[مَ دَ] (ع اِ) مصید. دام و آنچه بدان صید و شکار کنند. (ناظم الاطباء). آنچه به وی صید کنند. (از (مهذب الاسماء) (منتهی الارب). دام (از رسن یا چوب). ج، مصائد. (زمخشری): عاطوف، عطوف، عطاف؛ مصیده ای که چوب کج داشته باشد. (منتهی الارب). و رجوع به مَصید شود.