«لغت نامه دهخدا»
[ءِ فَ] (ع ص) تأنیث جائف. || (اِ) طعنه ای که به اندرون گذرد چون بدرون شکم یا بدرون سر و مانند آن. و قیل الجائفه ما تکون فی اللبه و العانه و لاتکون فی العنق و الحلق و لا فی الفخذ والرجلین. || تَلْعَهٌ جائفه ؛ پشتهء کوچک. ج، جوائف. (منتهی الارب).