«لغت نامه دهخدا»
[بِ اُ دَ] (مص مرکب) از جائی بجائی انتقال یافتن. از جای جای خود بدیگر جا شدن. || درحال افتادن. فی الفور بر زمین نقش بستن. درحال برزمین افتادن.