«لغت نامه دهخدا»
[بِ] (اِخ) ابن سمره. صحابی است و در زمان عبدالله بن زبیر. (تاریخ الخلفاء ص143). و به سال 66 ه . ق. درگذشت(1). (حبیب السیر چ خیام ج2 ص14). وی خواهرزادهء سعد وقاص بود و در کوفه سکونت داشت. (تاریخ گزیده ص221). و عامر الشعبی از او روایت کرده است. (حبیب السیر چ خیام ج2 ص6). و صاحب قاموس الاعلام آرد: جابربن سمره (ابوخالد، یا ابوعبدالله عامری) یکی از صحابه است. مادرش خالده بنت وقاص است و این یکی خواهر سعدبن ابی وقاص از عشرهء مبشره است. بعدها در کوفه خانه ساخته و سکونت گزیده بود بروایتی در زمان فرمانروائی بشربن مروان و بروایت دیگر در عهد مختار در کوفه درگذشت و احادیث بسیاری از وی نقل کرده اند. و زرکلی چنین آرد: صحابی است. وی هم سوگند بنی زهره بوده است. او و پدرش را صحبت بوده. در زمان فرمانروائی بشر بر عراق وارد کوفه شد و در آنجا خانه ساخت و بسال 74 ه . ق. درگذشت. بخاری و مسلم 146 حدیث از او ذکر کرده اند. (الاعلام ج1 ص175). و بعضی گفته اند در سال 66 ه . ق. در زمان مختار در کوفه درگذشته است. (الاستیعاب ج1 ص86 شود). و رجوع به کتاب اخیر شود. (1) - با تاریخ فوت وی که زرکلی نقل کرده مخالف است.