«لغت نامه دهخدا»
[پَ لَ] (اِخ) محمد شفیع بن حاج سید علی اکبر موسوی النسب بروجردی المسکن و المدفن. از اکابر علما و جامع معقول و منقول و حاوی فروع و اصول است و در رجال و حدیث بصیرتی بسزا داشت و از شاگردان حاج ملا احمد نراقی و شریف العلماء مازندرانی و سید محمد مجاهد و دیگر اکابر وقت بوده است. او راست: 1- الاصول الکربلائیه. 2- الروضه البهیه فی الطرق الشیعیه، که در اجازهء دو فرزند خود سید علی اصغر و سید علی اکبر ملقب به آقا کوچک نوشته در رشتهء خود نظیر لؤلؤه البحرین صاحب حدائق و حاوی شرح حال اجمالی مشایخ اجازات او از زمان خود تا صدور اول میباشد و بسال 1280 ه .ق . در تهران چاپ سنگی شده است. 3- القواعد الشریفیه در اصول که بنام استاد خود شریف العلماء منسوب داشته است. و آن نیز در همان سال در تهران چاپ سنگی شده است. 4- مرشد العوام در صلوه. 5- مناهج الاحکام فی مسائل الحلال و الحرام. و کتب دیگر و سیدحسین بروجردی صاحب نخبه المقال در رجال از جملهء شاگردان اوست و بسال 1280 ه . ق. در بروجرد درگذشت. شیخ محمد تقی دزفولی در تاریخ وفاتش گوید: برای ضبط تاریخ وفاتش از دم غیبی بگوش من ندا آمد «فمنهم من قضی نحبه»(1)(=1280).(از ریحانه الادب). (1) - قرآن 33/23.