جاج

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) نام شهری در ترکستان. (فرهنگ لغات شاهنامه). چاچ :
سپهدار ترکان از آن روی جاج
نشسته به آرام بر تخت عاج.فردوسی.
پادشاه جاج را خدیو گویند. (مجمل التواریخ والقصص ص241). اقلیم خامس آغاز کند از مشرق از شهرهای یأجوج و مأجوج و بر کوههای [ شمال ] خراسان بگذرد و از اینجا از شهرهای طراز است، و بوبکت و اسبیجاب و جاج. (مجمل التواریخ والقصص ص480). رجوع به چاچ شود.
کاج صمصام را سزد بریال؟
سوزنی را ترانه بر ره جاج.سوزنی.