جادی

«لغت نامه دهخدا»

[دی ی] (ع اِ) زعفران. (منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (برهان) (آنندراج) (تذکرهء ضریر انطاکی). و صاحب مهذب الاسماء آرد: جادی؛ زعفران و آن منسوب به جادیه است که نام قریه ای است به شام که در آن زعفران روید. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || می. (منتهی الارب) (حاشیهء المعرب جوالیقی ص108). جادیاء. (حاشیهء المعرب). و رجوع به جادیاء شود. جوالیقی آرد: جادی(1) فارسی معرب و بمعنای زعفران است. قال الشاعر: و یُشرق جادِی بهنّ مُدیف. (المعرب ص108). و در اختیارات بدیعی چنین آمده: جادی، کرکم و قرقو و ایهقان و خلوق گویند و شعور الصقالبه و آن زعفران است. (اختیارات بدیعی).
(1) - صاحب اللسان بتشدید یاء ضبط کرده و گوید: منسوب به جادیه که قریه ای است در شام و زعفران در آنجا میروید. و در المعیار بتخفیف یاء ضبط شده و دلیل آن را ذکر نکرده است. (المعرب حاشیهء ص108).