«لغت نامه دهخدا»
[بَ] (اِخ) ابوالمکارم فخرالدین احمدبن الحسن بن یوسف جاربردی است که پیوسته مواظبت بر تحصیل علوم مینموده و به افادهء طلاب ممارست داشته و دارای تألیفات بسیاری است از جمله: 1- شرح شافیهء ابن الحاجب در علم صرف که بعد از شرح رضی بر همان متن یکی از بهترین شروح رسالهء مزبور است و مکرر در ایران و استانبول بطبع رسیده است. 2- کتاب السراج الوهّاج است که شرح بر کتاب منهاج استادش قاضی ناصرالدین بیضاوی است و در علم اصول میباشد. 3- شرح ناقصی بر کتاب الحاوی قاضی بیضاوی است که در فقه است. 4- تعلیقات بر کشاف. 5- رساله ای در نحو بنام المغنی که شاگردش انمونی محمد بن عبدالرحیم بن محمد العمری المیلانی آن را شرح کرده است. وی ساکن تبریز بوده و در همان شهر بسال 746 ه . ق. فوت کرده است. در خدمت قاضی ناصرالدین بیضاوی صاحب تفسیر معروف تلمذ کرده است و با قاضی عضدالدین ایجی معروف معارضات و مناقضات طولانی داشته که بعد از فوت وی پسرش ابراهیم بن احمد جاربردی نیز آن معارضات را ادامه داده و متن آنها در طبقات الشافعیهء سبکی ج6 صص123 - 18 در ترجمهء قاضی عضدالدین ایجی مسطور است. وی در تصوف و عرفان مقام شامخی داشته و مرد باوقار و باحقیقتی بوده است. رجوع به تلخیص معجم الالقاب ابن الفوطی و طبقات سبکی و روضات و شذرات و معجم المطبوعات و کشف الظنون شود.