جاشدان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ مرکب) صندوق نان بود و جاشکدان نیز گویند. اسدی گوید :
در زمی برچیدمی تا جاشدان(1)
خوردمی هرچه (هرچ) اندرو بودی ز نان.
(لغت فرس اسدی چ اقبال ص396).
در متن شعر و انتساب آن اشتباه شده به این معنی که در حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی به جاشدان معنی صندوق نان میدهد و بیت فوق را نیز به اسدی نسبت میکند و شاهد می آورد. اولی اشتباه مصنف و دومی سهو کاتب است. این شعر از کلیله و دمنهء رودکی است در قصهء جرز و ناسک یا بقول رودکی گرزه و دینی؛ و کان یؤتی فی کل یوم بجونه من الطعام فیأکل منها حاجته و یعلق الباقی و کنت ارصد الناسک حتی یخرج واثب الی الجونه فلا ادع فیها طعاماً الاّ اکلته و رمیت منه الی الجرزان. (کلیله و دمنهء ابن المقفع). از خانهء مریدی برای او سلهء طعام آوردندی، بعضی را بکار بردی و باقی را برای شام نهادی و من مترصد بودمی، چون او بیرون رفتی من در سله رفتمی چندانکه بایستی بخوردمی، باقی سوی موشان دیگر انداختمی. (کلیله و دمنهء نصراللهبن عبدالحمید). البته صندوق برای بزرگی که دارد عادهً آویختنی نیست و جونه که سلهء کوچکی پوشیده به جلدیست، برای آویختن انسب است. در برهان «چاشدان» ضبط شده. رجوع به چاشدان و چاشتدان و چاسکدان و برهان چ معین و ذیل آن شود.
(1) - از زمی برجستمی تا چاشدان. (تصحیح مؤلف).