جاض

«لغت نامه دهخدا»

[جاض ض] (ع ص) نعت فاعلی از جَضّ. خرامنده. || حمله کننده. (منتهی الارب). و فعل آن با «علی» متعدی شود. یقال: جض علیه بالسیف. || سخت دونده. (منتهی الارب).