جافل

«لغت نامه دهخدا»

[فِ] (ع ص) از جای برکنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) :
مراجع نجد بعد فرک و بغضه
مطلق بصری اسمع القلب جافله.
(اقرب الموارد).
|| موی گردآمده بر سر. || سبک رو از همه چیز. (مهذب الاسماء).