جال

«لغت نامه دهخدا»

(ع اِ) عقل. || عزم و آهنگ. || گروهی از اسبان و شتران. (ازمنتهی الارب). || رایت. بیرق. علم. (از نشوءاللغه ص23). || کرانهء قبر. (از منتهی الارب). || گرداگرد اندرون چاه تا سر آن. (از منتهی الارب) (مهذب الاسماء). || کرانهء دریا و کوه. لغتی است در «جول» که بمعانی بالا آمده یقال ماله جول؛ ای عقل و عزیمه. (منتهی الارب). || مرغی چون زاغ. (احوال و اشعار رودکی ص1196) :
اگر ببلخ زمانی شکار جال کند
بیاکند همه وادیش را به بط و به جال.
رودکی.
مؤلف الفاظ الادویه آرد: با جیم عربی اراک و با جیم فارسی قسمی طائر معروف که آن را چرز گویند. عربی حباری و هندی نوعی از ماهی که طبع آن در درجهء دوم گرم و خشک موافق مبرودین و گوشت و پیه او جهت ربو و ضیق النفس نافع است. (الفاظ الادویه).