جالق

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) یکی از بخش های چهارگانه شهرستان سراوان. این بخش در شمال خاوری سراوان و کنار مرز پاکستان واقع و حدود آن بشرح زیر است: از طرف شمال و خاور به مرز پاکستان و از طرف جنوب و جنوب باختری به بخش حومهء سراوان و از طرف باختر به شهرستان زاهدان محدود است و از نظر طبیعی به دو قسمت تقسیم میشود:
1- قسمت کوهستانی معروف به کوه بند که از جنوب این بخش عبور میکند و بسمت شمال باختر امتداد دارد و خط الرأس آن بخش جالق را از بخش حومه جدا میسازد. 2- قسمت جلگه که مرکز و شمال بخش و قسمت عمدهء آن لوت و کویر بوده و در برخی نقاط دارای چاه میباشد. هوای دهستان بسیار گرم و مالاریائی است و بادهای گرم تابستان آنجا طاقت فرساست. آب قراء این بخش از قنات و چشمه و چاه تامین میگردد. محصول عمدهء آنجا غلات، خرما و لبنیات است. شغل اهالی زراعت و گله داری است. بخش جالق جزء شهرستان سراوان و دارای 20 آبادی بزرگ و کوچک میباشد و مجموعاً 7500 تن سکنه دارد. راههای این بخش مالرو است و فقط یک راه فرعی دارد که از راه فرعی سراوان به کوهک از اسفندک منشعب میشود و پس از عبور از گردنهء وداف علی به جالق منتهی میشود. طائفهء گمشادزائی که در حدود 5000 تن میباشند بطور سیار در این بخش زندگی میکنند و شغل عمدهء آنها گله داری و زراعت است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج8). این محل را زالق. ژالق. جالق. صالق. صالقان. جالقان نیز ضبط کرده اند و ظاهراً دو جالق بود یکی جالق نو و دیگری جالق کهنه و بهمین جهت آن را جالقان گویند. (از تاریخ سیستان و حاشیهء آن). رجوع به کتاب فوق ص22، 28، 29، 30، 80، 182 و زالق شود). صاحب مرآت البلدان آرد: جالق یکی از بلوک سرحدی بلوچستان است. (مرآت البلدان ج4 ص78).