«لغت نامه دهخدا»
(اِ) نام درخت اراک است که از چوب آن مسواک سازند. (برهان) (ناظم الاطباء). به تازیش اراک نامند در هندی بیلو خوانند. (شرفنامهء منیری). || (ع ص، اِ) جلا دهنده. زدایندهء زنگ. || جلوه دهندهء عروس. || سرمه بچشم کشنده. || واضح و آشکار. || جلای وطن کننده. از خانمان دورافتاده. (ناظم الاطباء). ج، جالیه. || آنچه رطوبت را از مسام تراشد و دفع کند. مانند شربت عسل و سکنجبین. (بحر الجواهر) : اشنان... نافع حکه و خارش و جالی و منقی و مدرّ حیض است. (منتهی الارب). || نام داروئی است که فعل آن رفع و تحریک رطوبات لزجه جامد از سوراخهای سطح عضو است مانند شربت عسل. و هر دواء جالی بواسطهء جلاء خود ملین طبع است هرچند قوهء مسهلیه در آن نباشد. و هر تلخی جال است. (قانون ابوعلی سینا). || در لهجهء افغانستان بمعنی جامهء مشبک و تور است.