جام

«لغت نامه دهخدا»

[جام م] (ع ص) نعت فاعلی از جمّ: فرس جام؛ اسب گشنی نکرده. || اسب سواری کرده نشده و تازه نفس. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || زیاده و تمام نشدنی و فراوان. (ناظم الاطباء).