«لغت نامه دهخدا»
[ اَ حَسْ سا نِ ] (اِخ)حسن بن عثمان قاضی. فقیه و ادیب و از علمای انساب. او بزمان مأمون خلیفهء عباسی قاضی قسمت شرقی بغداد بود. و چون بخلق قرآن معتقد نبود چندی بطرسوس نفی شد و سپس او را بازگردانیدند و او در هشتادوهفت سالگی در 243 ه . ق. فرمان یافت. او راست: کتاب الاَباء و الاُمهات. کتاب معانی عروه ابن الزبیر. کتاب القاب الشعراء. کتاب طبقات الشعراء. (از ابن الندیم و جز او).