جام می

«لغت نامه دهخدا»

[مِ مَ / مِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) پیالهء شراب. قدح می. ظرف شراب :
حافظ مرید جام می است ای صبا برو
وز بنده بندگی برسان شیخ جام را(1).حافظ.
(1) - بعض محققان «شیخ خام» ضبط کرده اند.