جامه بالیدن

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ دَ] (مص مرکب)بالیدن به افراط از خوشی. (بهار عجم از ارمغان آصفی) :
چون شمع هرکه سوخته داغ نیاز تو
بالیده جامه، جامه بخود از گداز تو.
یوسف کازرونی (از ارمغان آصفی).