جانا

«لغت نامه دهخدا»

(منادا) مرکب از جان و «آ»ی ندا، بمعنی عزیزا. محبوبا. ای جان :
این عشق نیست جانا جنگست و کارزار.
فرخی.
خواهم که بدانم من جانا تو چه خو داری
تا از چه برآشوبی تا از چه بیازاری.
منوچهری.
جانا ترا که گفت که احوال ما مپرس
بیگانه گرد و قصهء هیچ آشنا مپرس.
حافظ (قدسی).
از چشم خود بپرس که ما را که میکشد
جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست.حافظ.
جانا سخن از زبان ما میگوئی.؟