جان انجام

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب) جان بآخر رساننده. خاتمه دهندهء جان. جان پایان دهنده. کُشنده :
بروز بزم بود آفتاب گوهربار
بروز رزم بود اژدهای جان انجام.عمعق.
چون ز بازو سیف جان انجام در بالا کند
پیش او صد خصم باید همچو سیف ذوالیزن.
سوزنی.
نه شکنجی که بود جان انجام
بل شکنجی که بود تیزآهنج.سوزنی.
چو دم بد آنکه برآمد سیاه پوشیده
گرفته در کف زربخش تیغ جان انجام.
رضی الدین نیشابوری.